Η πρώτη βόλτα ενός παιδιού με ποδήλατο θα έπρεπε να είναι απλή. Ένα μικρό ποδήλατο. Ένας ήσυχος δρόμος. Λίγος ήλιος. Δύο πόδια που περιστρέφονται. Και ένα χαμόγελο.
Αλλά ορισμένοι ενήλικες σήμερα καταφέρνουν ένα εξαιρετικό κατόρθωμα: να μετατρέψουν μια βόλτα 30 λεπτών σε διαστημική αποστολή.
Ο σύγχρονος πατέρας δεν κάνει πια ποδήλατο. Αναλύει.
Ξέρει τον μέσο ρυθμό, την κανονικοποιημένη ταχύτητα, το ποσοστό κλίσης, τον καρδιακό ρυθμό, τη θερμοκρασία, τον άνεμο, την υψομετρική διαφορά, την ισχύ, και πιθανώς τη θέση των δορυφόρων GPS.
Το πρόβλημα; Ενώ παρακολουθεί τα δεδομένα του, το παιδί ήθελε απλά να κάνει ποδήλατο.
Το υπέροχο παράδοξο
Το αγόρι κάνει ποδήλατο μπροστά. Τραγουδάει. Κάνει λίγο ζιγκ-ζαγκ. Επιταχύνει για το τίποτα. Κοιτάζει τα δέντρα. Φρενάρει για να παρατηρήσει ένα σκύλο.
Με λίγα λόγια: ζει ακριβώς αυτό που πρέπει να ζει ένα παιδί στο ποδήλατο.
Πίσω του, ένας τεντωμένος ενήλικας στο πιλοτήριό του, σκυμμένος πάνω από τέσσερις οθόνες, διορθώνει τον μέσο όρο του, ψάχνει το τμήμα του στο Strava και ελέγχει αν η βόλτα αξίζει να καταγραφεί.
Ο Maurice Bidon το ονομάζει: "σύνδρομο πιλοτηρίου".
Όσο περισσότερες οθόνες υπάρχουν στο τιμόνι, τόσο λιγότερο βλέπεις τη στιγμή.
Τι θυμούνται πραγματικά τα παιδιά
Τα παιδιά δεν θυμούνται τη μέση ταχύτητα, το NP, ούτε τα βατ.
Θυμούνται το παγωτό, το σπριντ μέχρι την πινακίδα, την κατάβαση, το ξέσπασμα γέλιου, και τη χαρά να κάνουν ποδήλατο μαζί.
Αυτό είναι που χτίζει έναν ποδηλάτη. Όχι τα γραφήματα.
Το επίσημο επιστημονικό πρωτόκολλο Maurice Bidon™
- Ιδανικός αριθμός οθονών στο τιμόνι: λιγότερα από τα χαμόγελα κατά τη βόλτα.
- Κύριος στόχος: να γυρίσεις με την επιθυμία να το ξανακάνεις.
- Ιδανικό επίπεδο απόδοσης: «Μπορούμε να κάνουμε ποδήλατο λίγο ακόμα;»
Συμπέρασμα
Το παιδικό ποδήλατο δεν είναι μια μικρογραφία της ποδηλασίας ενηλίκων. Είναι κάτι άλλο.
Είναι πιο ελαφρύ. Πιο αυθόρμητο. Πιο ζωντανό.
Και ειλικρινά: μερικές φορές πολύ πιο έξυπνο.
Κατά προσέγγιση καθηγητής γονεϊκής βιομηχανικής και ηλεκτρονικής υπερφόρτωσης από το 1987.