Czy jesteś kompatybilny z AEROZO?

Kupiłeś kiedyś gazetę sportową tylko po to, by sprawdzić przewagi czasowe przed etapem Tour de France.

Zakreślałeś przełęcze długopisem jeszcze przed startem.

Naprawdę myślałeś: „Dziś może być echelon.”

Kłóciłeś się z babcią, bo chciała oglądać telenowelę zamiast Tour de France.

Dla ciebie lipiec oznaczał karawanę reklamową, telewizję, hałas helikoptera, przytłaczający upał i drzemkę przed płaskim etapem, tuż przed finiszem.

Krzyczałeś kiedyś „UPADEK Z TYŁU!!!” na cały kemping, choć nikt nie oglądał Tour de France.

Czekałeś godzinami przy drodze na zjeździe na salami-gadżet, reklamową czapkę, trzy wątpliwe gadżety i widok peletonu przejeżdżającego 70 km/h przez dokładnie 4 sekundy.

Widok George'a Hincapiego wspinającego się tak szybko jak Ullrich wcale cię wtedy nie zaskoczył.

Dla ciebie Thibaut Pinot to trochę Zidane w kasku.

Oglądasz dokument o Pinocie tak, jak twoja siostra ogląda Titanica.

Widok biegnącego Froome'a na Ventoux wciąż jest historycznym momentem współczesnego sportu.

Jalabert na zawsze pozostanie legendą, która atakowała, jadąc na stojąco.

Gdy ktoś mówi o żółtym kwiatku, nie myślisz o kwiatku, tylko od razu o Sylvainie Chavanelu.

Dla ciebie żółta koszulka Juliana Alaphilippe'a w 2019 roku trwała dokładnie trzy i pół wieku emocji.

Dla ciebie Sandy Casar to był prawdziwy kolarz.

Próbowałeś atakować na podjeździe parkingu po obejrzeniu Virenque w telewizji.

Wiesz dokładnie, jak wyglądała czołówka telewizyjna Tour de France z lat 2000.

Naprawdę wierzyłeś, że markowe okulary zwiększają moc.

Krzyczałeś kiedyś „ZRÓB ZMIANĘ!!!” do telewizora.

Znasz nazwy przełęczy, zanim poznałeś nazwy niektórych stolic.

Czasem patrzysz na rower oparty o ścianę tak, jak inni patrzą na dzieło sztuki.

Wchodziłeś w zakręt, myśląc: „Uwaga, zjazd jak Savoldelli.”

Nadal uważasz za normalne, że kolarz atakuje 70 km przed metą przy 38 stopniach.

Jeździłeś na stojąco na podjeździe kempingu, udając Pantaniego.

Wiesz, że bidon rzucony przez zawodowca był wart więcej niż trofeum.

Od lutego regularnie wpisujesz w Google frazy, jakby internet w końcu miał dać ci odpowiedź, którą chcesz usłyszeć.

Sprawdzałeś listę startową jakiegoś mało znanego włoskiego wyścigu tylko po to, by zobaczyć, czy jedzie Pogačar.

Gdy ktoś atakuje 82 km przed metą, wiesz w głębi duszy, że zostanie dogoniony… ale i tak w to wierzysz.

Uważasz, że jazda na czas w deszczu jest automatycznie dziełem sztuki.

Włączałeś kanał sportowy o 2 w nocy, by ponownie zobaczyć atak Contadora w Verbier.

Uważasz, że stare kaski z lat 90. miały nieskończenie więcej charyzmy niż niektóre dzisiejsze kaski aero w kształcie czopka.

Myślałeś kiedyś: „On tam już się gotuje”, widząc, jak kolarz lekko otwiera usta na podjeździe.

Uważasz, że Paryż-Roubaix w słońcu to niekompletna wersja Paryż-Roubaix.

Sprawdzałeś pogodę na Ventoux poważniej niż pogodę na własnych wakacjach.

Znasz zakręty Alpe d'Huez na pamięć… choć twoje Alpy to głównie zimowe ferie na jakimś stoku.

Potrafisz rozpoznać prawdziwego górala, fałszywego górala i rajdowca, który „ogranicza straty”.

Miałeś kiedyś ochotę klaskać komuś tylko dlatego, że czysto jechał na stojąco.

Dla ciebie brudna żółta koszulka w wysokich górach wciąż pozostaje jednym z najpiękniejszych przedmiotów w światowym sporcie.

Gdy ktoś zjeżdża z przełęczy trochę za szybko, automatycznie przypominasz sobie upadek Belokiego.

Odrzucasz myśl, że dziecko musi czekać, aż „dorośnie”, by jeździć na prawdziwej maszynie.